اطلاعات این تحقیق چگونه به دست آمده است؟

این پست در ادامه ی پست ( لیست کامل شغل هایی که کشورهای مهاجرپذیر به آنها نیاز دارند ) برای درک بهتر موضوع ابتدا پست اول را مطالعه کنید.

از ۱۵، ۲۰ سال پیش تاکنون بعضی کشورها قوانینی وضع کرده اند تا به گروه اندکی از شهروندان خارجی که توانایی هایشان مورد نیاز آنهاست، امکان مهاجرت به آن کشورها را بدهند. در این تحقیق تلاش شده به این پرسش پاسخ دهیم که چه نوع مهاجرانی مطلوب کشورها هستند؟

به دلیل نبود اطلاعات مشخص در مورد مختصصان با مهارت های بالا، یعنی موردی که در ابتدا قرار بود در این تحقیق بر آن تمرکز کنیم، تصمیم گرفتیم تا به ابزار و اطلاعاتی که در دسترس داریم اکتفا

کنیم تا بدانیم که کشورها به کدام متخصصان خارجی بیشتر علاقمند هستند، یا در زمینه چه مهارت هایی کمبود دارند؟ بعضی از کشورها با توجه به آمار مهاجرت سال گذشته شان، سهمیه هایی را برای مهارت های خاص در سال بعد در نظر می گیرند. بعضی از کشورهای دیگر فهرست های رسمی کمبود در مهارت های خاص را معیار پذیرش مهاجران قرار می دهند.

ما توانستیم به اطلاعات رسمی مربوط به ۲۵ کشور از ۳۴ عضو سازمان همکاری های اقتصادی و توسعه (OECD) دسترسی پیدا کنیم. کشورهایی که اطلاعات آنها در دسترس نبود عبارتند از: ژاپن، کره، مکزیک، شیلی، اسرائیل، استونی، ترکیه، هلند، ایتالیا و ایسلند. بیشتر کشورهای عضو این سازمان از فهرست هایی برای جذب مهاجران با مهارت های خاص استفاده می کنند که در سایت های اداره های مهاجرت آنها موجود است.

بعضی کشورهای دیگر مانند لهستان اطلاعاتی به ما دادند که حاصل پژوهش های بازار کار توسط شرکت های مستقل بود.

در مورد استونی، وزارت اقتصاد و ارتباطات آن کشور فهرستی از مشاغل مورد نیاز تا سال ۲۰۱۹ را به ما ارائه داد، ولی راهی برای پی بردن به این موضوع که در هر زمینه دقیقا چه نوع متخصصانی

نیاز است، وجود نداشت، بنا بر این استونی از فهرست نهایی ما کنار گذاشته شد.

کشورهای سازمان همکاری های اقتصادی و توسعه اطلاعات جالبی دارند که الگوهای مهاجرت در جهان را نشان می دهد. این گروه از کشورها، آنهایی هستند که پذیرای عمده مهاجران به شمار می آیند، به ویژه مهاجران با مهارت های بالا. کشورهایی مانند هند و چین، صادر کنندگان اصلی متخصصان هستند. ما تصمیم گرفتیم که اطلاعاتی هم در زمینه نیاز کشورهای موصوم به بریکس (برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای جنوبی) به متخصصان به دست آوریم.

تنها آفریقای جنوبی و روسیه و بخش هایی از چین اطلاعاتی درباره مهاجران ذخیره می کنند. در مورد روسیه، اطلاعات موجود به ما می گفت که این کشور به یک مهارت عمده نیاز دارد و آن چیزی نیست جز کارشناس فن آوری اطلاعات.

هند، چین و برزیل تاکنون سیاست مشخصی درمورد جذب مهاجران متخصص نداشته اند. صدور روادید برای مهاجران در این کشورها منوط به یافتن کار در کشور مقصد است. در مورد کشورهایی مانند هند و چین که خودشان مهاجران زیادی به کشورهای دیگر فرستاده اند، تلاش دولت ها در راستای جذب دوباره شهروندان متخصص خودشان از کشورهای خارجی است.

در مورد برزیل، اطلاعات موجود با استفاده از آمارهای ورود مختصصان در سال گذشته و همچنین انجام مصاحبه با رئیس شورای ملی مهاجرت آن کشور به دست آمد. اطلاعات مربوط به هند با استفاده از چندین گزارش رسمی به دست آمده است، از جمله گزارش موسوم به «برنامه پنج ساله دوازدهم ۲۰۱۷ – ۲۰۱۲» .

در مورد هنگ کنگ، یک گزارش رسمی درباره عرضه نیروی کار و نیازمندی ها دراین زمینه تا سال ۲۰۱۸، مورد استفاده قرار گرفت. شرط روادید کار برای هنگ کنگ یافتن کار در آنجاست. طبق گزارش های سازمان همکاری اقتصادی و توسعه، سنگاپور کشوری است که بیشتر و بیشتر برای نیروی کار مهاجر جذابیت پیدا می کند. از آنجایی که اطلاعات مربوط به ژاپن و کره را نداشتیم، از میان کشورهای آسیایی، سنگاپور را به فهرست نهایی مان اضافه کردیم.

وقتی که فهرست مشاغل مورد نیاز هر کشور آماده شده، قدم بعدی مقایسه دست بندی شغلی کشورها با «استاندارد بین المللی مشاغل (ISCO-08)» بود. از این استاندارد به عنوان مبنای این تحقیق استفاده شده است. بیشتر کشورها استانداردهای مشابهی دارند ولی در مورد تخصص هایی مانند فن آوری اطلاعات، کار بیشتری لازم بود تا مطمیئن شویم که مشاغل مورد بحث به طور مناسب گروه بندی شده اند، زیرا که در کمال تعجب متوجه شدیم که عنوان های متعددی برای یک مهارت شغلی به کار می رود.

تصمیم گیری در مورد نحوه گروه بندی مشاغل هم مشکل بود. بعضی کشورها فهرست هایشان را از روی نیازمندی های شغلی موجود تهیه می کنند، بنا بر این فهرست آنان به طور مشخص مهارت ها را عنوان می کند (مثلا در بعضی موارد گفته می شود «حسابدار»، در بعضی فهرست های دیگر «حسابرس» یا «مدیر امور مالی»).

ما می دانیم که راه های مختلفی برای متخصص شدن وجود دارد و ممکن است یادگیری یک تخصص لزوما با گرفتن مدرک دانشگاهی مشخص همراه نباشد. البته کشورهای مهاجرپذیر عمدتا در فهرست هایشان نام مدارک تحصیلی را ذکر می کنند. کسانی که این مدرک را ندارند، باید پیشنهاد شغلی از کشور مورد نظرشان داشته باشند تا بتوانند روادید کاری بگیرند.

بشتر کشورها برای جذب مهاجر متخصص بر اساس میزان تقاضا عمل می کنند. آنها برای این کار با شرکت ها و کارآفرینان مشورت می کنند. به همین دلیل است که با وجود محدودیت ها در اطلاعاتی که جمع آوری شده، این اطلاعات روندهای روشنی در تحرک نیروی متخصص در دنیا را نشان می دهند؛ روندهایی که در طول دهه گذشته شکل گرفته است.

متخصصان پزشکی، فن آوری اطلاعات و مهندسان بیشترین حرفه هایی هستند که عمده کشورها به دنبال آنند تا جایگزین نیروی کار مسن خود کنند یا در مورد کشورهای در حال توسعه بریکس، کمبود نیروی کار خود را جبران کنند.

محدودیت اطلاعات:

– فهرست ها مربوط به زمان های مختلف است
– همه کشورها فهرست ندارد، در مورد بعضی کشورها، فهرست حرفه های مورد نیاز کامل نیست.
– داده ها تنها شامل ۲۵ کشور عضو سازمان همکاری های اقتصادی و توسعه، کشورها بریکس و سنگاپور است. بنا بر این کشورهای مهمی مانند مکزیک و ژاپن، و بیشتر کشورهای آفریقایی، به دلیل نبود اطلاعات از این تحقیق کنار گذاشته شدند.

source: bbcpersian.com

Advertisements

پیامی بگذارید

Please log in using one of these methods to post your comment:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s